چایی چو

چشم بگذار تا من برگردم!

گمشده ام در هزارتوی قایم باشک ها

می خواهم تو ندانی و من مثل همه این سالها دوست بدارمت

آخر دوستت دارم چند سال و اندی است که در گلویم دق کرده است

و دلمردگی اکنون و روزمرگی های این شهر اهلی ترم می کند

هنوز که هنوزه گوش می خوابانم به آواز آمدنت

مثل اولین گناه سالهای مکاشفه

پشت میله های سبز خیابان ایتالیا

و مربای بهار نارنج

من دیگر سالهاست که به طعم "چایی چو " مبتلا شده ام